We Włoszech w szesnastym wieku Michał anioł maluje ogromne freski w kaplicy sykstyńskiej w Rzymie. Jest to dzieło religijne, ale inspirowane grecka starożytnością. Mistrz maluje postaci w ruchu. Pozycje postaci wyrażają ich uczucia lub cierpienia, jak na przykład u francuskich malarzy portretów. Malowali oni przede wszystkim pejzaże i sceny z życia codziennego, jego obrazy obfitują w szczegóły. Każdy obraz wyraża jakiś morał, jak z bajki. Pod koniec dziewiętnastego wieku impresjoniści, jak Manet czy Seurat, malują krajobrazy małymi kolorowymi plamkami. Van Gogh kreśli wybuchające owale. Potem Picasso i kubiści rozkładają ciało na geometryczne formy. W średniowieczu kościoły zdobi się rzeźbami z kolorowego drewna lub polichromii. Portrety powoli rozpowszechniają się tez poza sztukę religijną. Pod koniec dziewiętnastego wieku Rodin tworzył w marmurze li w brązie tak ekspresyjne rzeźby, jak na przykład Myśliciel. Rzeźba podobnie jak malarstwo, odchodzi od sztuki figuratywnej: przedstawia formy oddalone od rzeczywistości. Amerykanin Kalder nie wykorzystuje ciężkich materiałów. Tworzy lekkie postacie ludzi i zwierząt z arkuszy metalu lub drutu. Szwajcar tworzy chude postacie, które wydają się bardzo lekkie.