Na początku filmy były czarno-białe oraz nieme. W Sali kinowej pianista grał w czasie projekcji na pianinie. Kino szybko stało się popularną rozrywką. Publiczność tłumnie chodziła na komedie z Charlim Chaplinem. Przed seansem można było oglądać na ekranie wiadomości, czyli kroniki filmowe. Pierwsze mówione filmy zaczęto wyświetlać dopiero w 1920 roku. Postęp techniki, a zwłaszcza informatyki, pozwala na mnożenie zapierających dech w piersiach efektów specjalnych, zrekonstruowanych dinozaurów na ekranie czy ukazanie bardzo realistycznych istot pozaziemskich. W niektórych salach widz może oglądać filmy trójwymiarowe lub mieć wrażenie, że jest w filmie. Reżyser nadzoruje kręcenie filmu, przekształca scenariusz lub historie w obrazy. Współpracujący z nim dyrektor zdjęć organizuje ekipę operatorów kamer, którzy oświetlają plan. Operatorzy dźwięku wyciągają jak najdalej mikrofony. Rekwizytorzy zajmują się przedmiotami, które spowodują, że dekoracje przygotowane przez stolarzy oraz malarzy-dekoratorów będą bardziej prawdziwe. Charakteryzatorki czuwają nad wyglądem aktorów oraz statystów. Kierownik planu ma za zadanie dopilnować, żeby wszystko przebiegało zgodnie z prawem.