Od prehistorycznych czasów ludzie wyrażali swoje uczucia poprzez muzykę, grając na flecie wyrzeźbionym z kości lub bębnie ze skóry naciąganej na gliniane naczynia. Przy dźwiękach muzyki narodził się taniec, wyrażający podziękowanie bogom za udane polowanie lub obfite zbiory. Potem muzycy oraz tancerze zaczęli występować na scenie. Ale poza sceną nadal śpiewa się i tańczy tylko i wyłącznie dla swej własnej przyjemności lub w czasie świąt. Orkiestra symfoniczna to skład wykonawczy, który gra na koncertach dzieła muzyki klasycznej. Instrumenty obrazują bohaterów różnych historii, wesołych lub smutnych, opowiadanych przez wiele rozdziałów, nazywanych częściami. Instrumenty smyczkowe zajmują pierwsze rzędy. Dalej siedzą instrumenty dęte i wreszcie bębny. Każdy muzyk śledzi swoją partyturę, ale dyrygent podaje rytm batutą. Drugą ręką pokazuje czy należy grać cicho czy głośno, lub nadaje inne wskazówki. Każda kultura ma swoje instrumenty muzyczne. Fletnia pana, zbudowana z połączonych rurek, jest symbolem muzyki z Andów. Szkocja, Irlandia i Anglia tańczą do rytmu wygrywanego na dudach. W Afryce jest tyle różnorodnych bębnów, co narodów. Śpiewacy jak również śpiewaczki operowe używają swojego głosu, jakże zresztą wspaniałego, jak instrumentu muzycznego. Jest głośny, a dźwięki bardzo zróżnicowane.